appendix VI

Antwerpen, 22 november 1964

Beste Louis en Hugo,

Ik vrees dat jullie allebei mijn brief verkeerd hebben geïnterpreteerd: ik dreig niet met ontslag; ik heb ontslag genomen, ook al krijgt Pernath zijn drie maanden wedde. Het zwaard voorlopig in de schede schuiven gaat ook al niet meer: het zwaard is te slap geworden en de schede te nauw. Met wat ik wèl dreig is dit: mijn ontslagbrief door de pers te laten publiceren als P. geen voldoening krijgt. En dit zal dan helaas moeten gebeuren in andere dan socialistische bladen, dat begrijp ik wel. Maar ik wil hiermee wachten tot Julien uit Parijs terug is. Dat schijnt vandaag te zijn. Ik wacht dus op zijn reactie om de tijd van het publiceren van mijn ontslagbrief te bepalen? Noem dit alsjeblieft geen chantage want het hele geval heeft me al meer last berokkend dan mij lief is. Ik laat Vaerewijck ook de tijd om met Julien contact op te nemen. Willy heeft mij zijn bezoek voor binnen enkele dagen aangekondigd.
Maar “Befehl ist Befehl” en ontslag is ontslag; dit bevel komt niet van Hitler maar van een geweten waar ik helaas nog last mee heb.

Zeer hartelijke groeten van
jullie
Gaston