'Om de Aalsterse volksschrijver en zijn grillige universum passende eer te bewijzen, kozen de samenstellers voor een aparte aanpak die beantwoordt aan "de prikkelende en heerlijk kronkelende geest van de auteur".'
F.H. ‘Verzameld werk. Onkruid vergaat niet’. In: Knack van 2 november 2005

'
Deze verzameling van drie verhalen en een novelle is een waardig begin voor het Verzameld werk. Samen vormen ze een goede introductie tot de Boon die de wereld een geweten wou schoppen, maar die ook (en al vanaf het begin) doorhad dat het toch heen enkele zin had, dat het niets uithaalde.'
Marc Holthof, ‘Het leven zoals het is’. In: De Tijd van 5 november 2005

'Wie is daar eigenlijk mee begonnen, dat Boon vandaag stilaan onleesbaar werd? Steek uw vinger op! Leef! Ga pietjesbakken op café! Doe eens een klapke met uw buren! Vraag de madam van de winkel hoe het met haar spataders is! En je komt vanzelf uit bij de taal van Boon. […] Het is een plezier te zien dat de redactie ervoor gekozen heeft de schrijfwijze niet te actualiseren. We krijgen de eerste publicatieversies te lezen, dus die waar geen Hollandse redacteur de zeis heeft in gezet. Vandaar het overschot aan schone woorden waar woordenboeken steeds meer vanaf willen om ze te vervangen door jeugdjargon.'
Dimitri Verhulst, ‘Het verzamelde werk van Louis Paul Boon. Er gaat heel veel wereld door een kleine kier’. In: De Morgen van 9 november 2005

'Boons beste boeken zijn wereldliteratuur. Gerechtigheid geschiedt dus, wanneer morgen op de Boekenbeurs het startschot wordt gegeven van het Verzameld werk. De volgende jaren verschijnen 24 delen. Dan is Boon eindelijk verzameld, de man die een nihilist leek, maar toch zijn hele leven streed om geluk. En het publiek lust Boon, ook nog 26 jaar na zijn dood.'
Jeroen Overstijns, ‘Louis Paul Boon Dossier’. In: De Standaard van 10 november 2005

'Geen opsomming van romans, verhalen, reportages, gedichten en columns, maar de klassieke titels in gezelschap van minder bekende teksten en nagelaten werk […] het L.P. Boon-documentatiecentrum wil geen monument voor de kast afleveren, maar een publicatie voor het brede publiek.'
Martine Cuyt, ‘Verzamelwoede’. In: Gazet van Antwerpen van 12/13 november 2005

'
Louis Paul Boon was zo tegendraads dat hij het vast geweldig had gevonden dat het vijfde deel van zijn op 24 banden begrote Verzameld werk als eerste gepubliceerd wordt. Wellicht zou hij de slimme zet van de tekstbezorgers onder leiding van biograaf Kris Humbeeck ook meteen doorzien hebben: door de chronologie los te laten, ontdoen ze dit Verzameld werk van zijn marmer en wordt het nu eens géén grafsteen die een schrijver definitief naar het verleden verwijst, maar juist een vitale stimulans om Boon te (her)lezen.
Bart Vanegeren, ‘Louis Paul Boon. Te oud voor kamperen? en andere verhalen’. In: Humo van 15 november 2005

'
Ludieke actie: het Verzameld Werk van de Vlaamse schrijver Louis Paul Boon laten beginnen met deel vijf, en dan later dit jaar als opvolger nummer 14 uitbrengen.Een duidelijk statement van de bezorgers, die zich niet laten leiden door de chronologie en eerst het onbekende werk van de Aalsterse schrijver willen presenteren.'
Enno de Wit, 'Kleinzerige kampeerder'. In: www.8weekly.nl van 18 november 2005.

'De herinnering in Nederland aan Louis Paul Boon (1912-1979) blijft vaak steken in erotische werkjes en koddige parafernalia. Het immense oeuvre van de Vlaamse schrijver is hier te lande maar spaarzaam op waarde geschat. De Arbeiderspers heeft nu een begin gemaakt met zijn verzameld werk. Eindelijk gerechtigheid. […] Want dit is de injectie die het naleven van Boon kan gebruiken: met de teksten waar het om gaat, aangeboden in publieksvriendelijke edities, zorgvuldig en verre van oeverloos geannoteerd, de vrucht van een samenwerkingsverband tussen de universiteiten van Gent en Antwerpen en De Arbeiderspers. […] Aantrekkelijker kan het ons niet worden bereid. En speelser ook niet. Het zopas verschenen deel Te oud voor kamperen? en andere verhalen is deel 5, en nog deze maand zal deel 17 volgen: de editeurs doen er alles aan om ons niet bij voorbaat te laten zuchten bij het vooruitzicht het hele oeuvre van voren af aan te moeten verstouwen.
I
n het startdeel vinden we een drietal minder bekende autobiografische verhalen uit de jaren veertig, waarin Boon losjesweg vertelt over zichzelf, een gevelschilder met schrijfaspiraties, en de sullige nederlagen in zijn armoedige bestaantje. […] De jolijt werkt aanstekelijk, en ook daarom is de samenstelling van dit deel zo ingenieus: op deze taferelen volgt Menuet, waarin Boon na drie jaar huwelijk vader wordt, en het besef doorbreekt dat hij die de hele mensheid wil bereiken, in werkelijkheid op zijn kamertje in kranten zit te knippen en te peinzen, nog onmachtig om zijn eigen vrouw te naderen.'
Arjan Peeters, ‘Reanimatie van een mager manneke’. In: de Volkskrant, 9 december 2005

[terug]